هم اکنون یک مسابقه رقابت آمیز میان برخی از کشورها به منظور کدگذاری مغز انسان در جریان است. فن آوری به شکلی پیش می رود که مغز و در نتیجه رفتار سربازان دشمن را تحت تأثیر قرار داده و حتی آن را در کنترل خود در آورده است. فن آوری های برهم زن در علوم اعصاب این امکان را به بشر داده است تا به انواع جدیدی از تسلیحات غیر مخرب برای دستکاری در سیستم عامل انسان (مغز) دست یابد. از جمله این موارد می توان به داروهای نوروتراپیک برای تغییر رفتار، نظارت از راه دور بر فعالیت مغز انسان با استفاده از امواج الکترومغناطیس، تسلیحات آکوستیک ارسال کننده بیم های صوتی به صورت مستقیم به درون جمجمه سربازان و حتی هولوگرافیک پروجکشن و سایر نمادهای یک میدان رزم پیچیده اشاره کرد. نویسنده در پژوهش حاضر به صورت مستدل ثابت می کند که نقطه کانونی فعالیت های جنگی در حال حاضر و آینده حول دستیابی به آثار روانی جنگ خواهد بود. در این شرایط نیاز به اقدامات جنگی در عرصه فیزیکی نبوده و هزینه های مترتب کاهش چشمگیری خواهد یافت. پژوهش به روش توصیفی – تحلیلی به بررسی کارکردهای جنگ شناختی با استفاده از فن آوری های همگرا، تسلیحات نئوکورتیکال و عصبی به عنوان فن آوری های برهم زن می پردازد.

فن آوری، همچون سایر پدیده های بشری یا طبیعی، محتاج تأمل فلسفی و اندیشیدن در حوزه فلسفه فن آوری است . آموزش فن آوری. از جمله ، در گرو آن است که چنین تأملی با دقت کافی صورت پذیرد. گونه های مختلف فلسفه فن آوری ، نیازمند بحث و بررسی است زیرا برخی از آنها شهرت یافته اند و در عمل ، ذهن ما را در قالب خرد شکل می دهند. در این مقاله ، دو گونه از فلسفه های فن آوری مورد بررسی قرار گرفته و از گونه سومی حمایت شده است . در گونه نخست ، فن آوری چون امری طبیعی . خنثی در نظر گرفته میشود که به لحاظ ارزشی خنثی است و تأثیر یک جانبه بر فرهنگ دارد. در گونه دوم ، فن آوری چون امری فرهنگی - تک ارزشی لحاظ میشود که ارزش غالب بر آن ناشی از عقلانیت ابزاری و گرایش به تصرف و تسلط است . درگونة سوم ، فن آوری چون امری طبیعی - فرهنگی - چند ارزشی در نظر گرفته میشود. فن آروی در یک لایه ، از طبیعت ذهن و ضمیر آدمی نشأت مییابد اما با قرار داشتن در چارچوب فرهنگ شکل ارزشی نیز مییابد. و در این خصیصه ، برخلاف رویکرد دوم ، نظر بر چند ارزشی بودن آن است . با قبول رویکرد سوم ، اقتضاهای آن در آموزش فن آوری مورد بحث قرار گرفته است . بر این اساس ، آموزش فن آوری را نباید به مهارت آموزی محدود کرد. زیرا هم مستلزم دسترسی به دانشهای مرتبط با فن آوری و هم متلزم ایجاد گرایش های اجتماعی، اخلاقی، و جهان شناختی است .